Η ΜΕΡΙΛΙΝ ΤΗΣ ΚΟΔΡΙΓΚΤΩΝΟΣ

Τίνος είσαι εσύ κοπελιά;

Και ποιο το όνομά σου;

Και ποια η μάνα που σε γέννησε;

Και ποια η αδερφή σου;

Βρέθηκες από ψηλά

στη διασταύρωση του κάθε μέρα.

Ποιο να ήταν το άλμα σου;

Και ποιο το γιατί σου;

Με ένα λάστιχο σφιχτό

σε κάρφωσαν ατραξιόν

μπροστά απ' το ατέρμονο πηγαινέλα

καταδικασμένη

να κοιτάς στα μάτια

μάτια που δεν κοιτούν.

Αιχμάλωτη στα αιώνια Χριστούγεννα

κάποιου που δεν έμαθε ποτέ πως

ο Άγιος Βασίλης υπάρχει τελικά.

Με συγκατοίκους

ξωτικά και καμπάνες

που δεν χορεύουν πια.

Κολλημένη σε χρόνο

άλλοτε πράσινο

άλλοτε κόκκινο

κοιτάς κι εσύ

σαν κάποιος περαστικός

τα περαστικά περιστατικά

μιας πόλης

που κάνει οτι ξεχνάει

και κάνει οτι ξεχνιέται.

Τίνος να ‘σαι εσύ ξανθούλα;

Και ποιο το ριζικό σου;

Σε στήσανε εκκλησάκι

κάποιου άδοξου θανάτου

κάποιου μοιραίου ατυχήματος

κι έμαθες κι εσύ

να βγάζεις μοιραία το ψωμί σου

ως Μέριλιν της Κοδριγκτώνος

με τα φουστάνια να αερίζουν

και ένα μισό χαμόγελο βαμμένο.

*