ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Λευκά όλα

και στο κάδρο

πορτρέτο αχνό.

Κοιτώ με τα βλέφαρα

σχεδόν κλειστά

μες τις αντικριστές κόρες.

Δυο φεγγάρια μου μιλούν

για την ιστορία της στιγμής.

Κοιτώ ξανά

με κλείστρα πιο ανοιχτά.

Τα θερμά χρώματα

ενός προσώπου που μόλις με επισκέφτηκε

γεμίζουν το δωμάτιο.

*

Γεννήθηκες ένα μεσημέρι Αυγούστου

πάνω σε λευκό καναπέ

ιδρωμένος και ροδαλός

κι εγώ μάνα

κοιτώ τρυφερά

το αίμα κάτω απ’ τα χείλη σου

να κοχλάζει χρώμα κόκκινο.

Βγήκες μόλις

από μήτρα που σε ετοίμαζε

χρόνια ολόκληρα

για να ξεπροβάλεις

καθαρός

αποκρυσταλλωμένος

λευκός

μέσα από λευκά καλύμματα και υγρά.

Να βγεις να κοιτάξεις

αυτό που λέμε ουρανό

και σκεπάζει τους ανθρώπους

ακόμα κι όταν δεν κοιτούν.

Να σε λούσει το φως της μέρας

την ώρα εκείνη

που τα τζιτζίκια τελειώνουν δυνατά

μες τους ίσκιους.

Αλλά πριν απ΄όλα

τη ματιά σου να γεμίσει

χαμόγελο μεγάλο.

Γιατί έτσι θα ‘ταν φυσικό

η πρώτη μαρτυρία να είναι.

Να γεννιούνται οι άνθρωποι

υγροί και ευλογημένοι

μέσα σε ρόδινη χαρά

πάνω σε λευκό βαμβάκι.

*