ΜΠΛΟΥΜ

ένα

δύο

τρία και

*

Όνειρο και τέτοια πηγάδια υπάρχουν.

Το λέμε δείχνοντας μέσα απ’ το τσόφλι

ανάμεσα σε τετράγωνα σκιασμένα 

εκεί που οι ορισμοί δίνονται ανακατεμένοι.

Το λέμε με λίγα νεύρα και λίγα δάκρυα

πάνω από ένα μισοάδειο ποτήρι.

Το λέμε κοιτάζοντας τα μάτια

του μεγάλου χορτοφάγου θηλαστικού

που ντρέπεται να αγαπήσει

γιατί κάποιοι του είπαν:

«Ο καρπός απ’ τα εσπεριδοειδή

προκαλεί ψευδαισθήσεις ακατάλληλες για ενηλίκους

που πληρώνουν λογαριασμούς και κοινόχρηστα».

Οι εκστασιαζόμενοι έτσι τα βλέπουν

μέσα απ’ τα μάτια του μεγάλου χορτοφάγου θηλαστικού

που γλύφει παρανυχίδες από χέρια που δεν ξέρουν να αγκαλιάζουν

που γλύφει γιατί απαγορεύεται να αγαπήσει. 

Η διστακτικότητα προδίδει.

Χάθηκα για λίγο

ανάμεσα σε χαμόγελα με προδιάθεση διαβήτη.

Χάθηκα για λίγο

στην προδιάθεση επιθυμίας μιας συμβίωσης αρμονικής.

Χάθηκα

πιπιλώντας δάχτυλα που δεν ξέρουν να γράφουν 

την αόρατη αλφάβητο πάνω στο δέρμα.

Έτσι τα βλέπουν οι εκστασιαζόμενοι.

Με προϋποθέσεις.

Να μουλιάζει το ψωμί μες το γάλα.

Να γίνεται η καμπούρα πεταλούδα.

Έτσι πέφτει όποιος δεν αντιστέκεται.

Έτσι πέφτει όποιος στο ξεπούλημα διπλασιάζεται.

Ψωμί μουλιασμένο σε γάλα

Μασώ αθόρυβα το τμήμα κλωστής

που περνιέται μέσα από βελόνα.

Κλείνω τα μάτια. 

Γύρω γύρω βολές 

πυροβολισμοί

παίζουν την βουβή αρχή

της λαμπρότερης γιορτής του χρόνου

κι η υπόσταση του ανθρώπου

γίνεται ένα άφωνο νήπιο

που δεν ξέρει να μετράει πέρα απ’ το δέκα.

Έτσι τα βλέπουν οι εκστασιαζόμενοι.

Με παροιμιώδη στοργή προστακτικής αορίστου.

Και το τάμα 

που έγινε υπόσχεση

έμεινε σημείο στον πάτο του βυθού που κολυμπήσαμε

μια μέρα του Σεπτέμβρη.

_

Το νούμερο 38 του πίνακα δεν λέγεται ποτέ φωναχτά.

*