ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΑ / ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ / ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΑ

Κίτρινο φως σε κήπο με αγριολούλουδα τριγύρω σου 

τα κοιτάς να στέκονται όρθια 

ευτυχισμένα ανοιχτά 

κίτρινα κι αυτά

*

Σεζ λόνγκ στο γκαζόν το ψεύτικο 

δεν θέλω τέτοια 

να μένει και να στέκεται το πόδι λες και πατάει σε χαλί 

αλλιώς είναι τα πράγματα 

να βουλιάζουν σε στεγνό χώμα 

και η έρημος των μυρμηγκιών να απλώνεται μπροστά  

σαν αίνιγμα μιας εποχής που οι ιβίσκοι ήταν ακόμη πορτοκαλί φωλιές για μέλισσες

στο πίσω μέρος του σπιτιού 

στο πέρασμα το στενό των συμπληγάδων 

εκεί που κάποτε ονειρεύτηκα 

εγώ η βασιλοπούλα 

το πριγκιπόπουλο να κατεβαίνει απ΄ το μπαλκόνι 

να μου δίνει ροζ τριαντάφυλλο 

που έκοψε απ’ την τριανταφυλλιά της γιαγιάς χωρίς να τρυπηθεί 

ΣΤΟΠ

αυτό ήταν ψέμα

αυτό δεν το ονειρεύτηκα ποτέ

δεν ήξερα τί σημαίνει πριγκιπόπουλο

το άκουγα στα παραμύθια που μου λέγανε

και σκεφτόμουν κοτόπουλο

το πριγκιπόπουλο βγαίνει απ’ την κοιλιά του κοτόπουλου

και τα αδερφάκια του είναι τα κοτοπουλάκια

κι έτσι το πριγκιποπουλάκι ήταν ένα ζωάκι κάπως κίτρινο χνουδωτό και απαλό στο μυαλό μου

που για κάποιο λόγο έσωζε τις πριγκίπισσες και τις βασιλοπούλες

μέχρι που είδα εικόνες στα βιβλία

και είδα και την ωραία κοιμωμένη του Ντίσνεϋ

και το πριγκιποπουλάκι κατάλαβα ότι ήταν 

ο Κεν των παραμυθιών

με μαλλί χτενισμένο κολλημένο πίσω και στολή στρατιώτη εποχής

άσπρο παντελόνι και μπλε ρουά σακάκι μακρύ με κουμπιά

αριστοκρατικός ο πριγκιπόπουλος

ο κύριος Πρίγκιπας Πριγκιπόπουλος

θα μπορούσε να ήταν Κύπριος υπήκοος

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

λύπη και απογοήτευση με μπόλικο φούξια

που ήρθε αργότερα με τον κόσμο των μπάρμπι

κι ας μ’ άρεσαν οι μπάρμπι

κι ας μ’ άρεσε το φούξια

ναι αλήθεια είναι μ’ άρεσαν οι μπάρμπι

υπάρχει πρόβλημα;

Υπάρχει πρόβλημα που μ΄άρεσαν οι μπάρμπι και ταυτόχρονα ήθελα το πριγκιπόπουλο

να ήταν αυτό το κίτρινο χνουδωτό απαλό αδερφάκι απ’ την οικογένεια των κοτοπουλάκιδων;

/ Δεν θα ήταν καλύτερα έτσι;

Αν το πριγκιποπουλάκι δεν ήταν άνθρωπος; /

Πριν τις μπάρμπι 

τότε δηλαδή που δεν είχα καταλάβει τί σημαίνει πριγκιπόπουλο

το αγαπημένο μου παιχνίδι

ήταν η λάσπη

μ’ άρεσε να πασαλείβομαι με λάσπη

να την τρίβω στα χέρια και στα μπούτια

εκεί που το φανελάκι και το βρακί δεν έφταναν να καλύψουν

μ’ άρεσε και να κάνω κεφτεδάκια από λάσπη

και μετά να βουτάω στις αφράτες λακκούβες των δέντρων του κήπου

/ Ναι θα ήταν καλύτερα έτσι.

Αν το πριγκιποπουλάκι δεν ήταν άνθρωπος. /

Βουτούσα σε όλες τις λακκούβες εκτός απ’ αυτήν της συκιάς

που είχαμε στο πίσω μέρος του σπιτιού

εκείνο το σημείο μου φαινόταν πάντα σκοτεινό.

Δεν μ’ αρέσουν τα σύκα

τα ξεφλούδιζε η γιαγιά και τα έβαζε στο τραπέζι μέσα σε μπολ

τα ξεφλούδιζε για την ίδια γιατί μόνο εκείνη τα έτρωγε.

Η συκιά είναι σκούρα και μελαγχολική σαν τα πεύκα

δεν μ’ αρέσουν τα πεύκα

με μελαγχολεί η σκιά τους.

Το κάθε δέντρο έχει την δική του μοναδική σκιά σαν δακτυλικό αποτύπωμα

άλλα έχουν πιο μεγάλο πιο πλατύ αποτύπωμα

άλλα πιο στενόμακρο

άλλα πιο πυκνό

άλλα πιο αραιό

δεν μ’ άρεσαν τα δέντρα που είχαν μεγάλα δακτυλικά αποτυπώματα

με φόβιζαν.

Εγώ ήθελα ήλιο

να τρυπώνει μέσα απ΄τις φυλλωσιές 

να δημιουργεί παιχνίδια κινούμενα 

σαν κι αυτά που έβλεπα μέσα από καλειδοσκόπια 

μικρά κρυσταλλάκια που αλλάζουν θέση

όπως κι εκείνα που βλέπω να αναβοσβήνουν πάνω στη θάλασσα 

όταν μισοκλείνω τα μάτια ντάλα μεσημέρι.

-

Ο ήλιος τυφλώνει αλλά σε προστατεύει από την μελαγχολία της σκιάς των πεύκων. 

*