ΑΝΑΤΟΛΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

ξασπρίζω

ξεκάνω

ξεκλειδώνω

ξεδίνω

ξέσπασμα

ξενέρα

ξεστολίζω

ξεκρέμαστος

ξεσαλώνω

ξερογλείφομαι

ξεδιάντροπος

ξελιγώνομαι

ξεδοντιάρης

ξερόλας

ξετρυπώνω

ξεγλιστρώ

ξέμπαρκο

ξεκούραση

ξελέω

_

Ξεγλίστρησε απ΄ το ξέφωτο της ξενερωμένης

που ήταν κάποτε ερωμένη σε ξέστρωτα κρεβάτια.

«Φτου ξελευθερία»

και ανοίγω τα μάτια.

*

Μέσα απ΄ τα σκεπάσματα 

ξετρυπώνει ο λαγός

μιας Αλίκης που δεν πήγε ποτέ στη Χώρα των Θαυμάτων

γιατί περίμενε αυτά που δεν ήξερε να πει 

και οι λέξεις ξεθυμαίνουν όταν δεν πλάθονται μέσα απ΄ το στόμα

όταν δεν γλείφονται για να κολλήσουν μεταξύ τους

και να βγάλουν νόημα καρπό

και να ανθίσουν συναισθήματα που δεν πραγματοποιούνται

και η γεύση δεν υπάρχει

παρά μόνο μια ιδέα

στην δεξαμενή της φαντασίας.

Γιατί οι λέξεις ξασπρίζουν όταν δεν λέγονται

ξεπλένονται με τα πρωινά νερά στα μούτρα

κι εσύ κοιτάς ακόμα στον καθρέφτη 

μήπως δεις αυτή την τρύπα 

ανάμεσα απ’ τα πλακάκια

και πηδήξεις μέσα.

Ξέμαθα.

Ξέμαθα να λέω και να ξελέω

να φιλώ μάτια αγουροξυπνημένα.

Πώς είναι η ξαστεριά τον χειμώνα;

Ξέμαθα.

Την τελευταία ανατολή

την είχα δει ξύπνια και για τους δυο μας

μέσα από βράχια τοτέμ 

και το στόμα σου έκαιγε πορτοκαλί όσο κοιμόσουν.

Ξαπλώσαμε πάνω σε πράσινες πλάκες 

και ονειρευτήκαμε χρόνια μιας βραδιάς

που ήταν τα πάντα και το τίποτα.

Η λεμονιά μας 

ανθίζει ακόμα

στο κρυφό κλησάκι του στενού

το ήξερες;

Δεν έχω πλησιάσει

με φοβίζουν πλέον οι μυρωδιές.

Ξεβγαλμένο ξύλο από αλμυρίκι 

ξεβράζει μνήμες

σε ξαναμμένα πέλματα 

που περπάτησαν πάνω σου 

κάποιο καλοκαίρι.

Ξέχασα

Ξέμεινα

Ξέμαθα