ΜΕΤΑΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Το βάσκαμα που προκαλείται απ’ το κακό μάτι

νομίζεις πως βρίσκεται στο «για πάντα και αιωνίως»

ενώ άμα το καλοσκεφτείς

βρίσκεται σε όλα τα «κατά λάθος» 

που άφησες να φύγουν απ΄το στόμα

και να χαθούν ψηλά

μαζί με τα μπαλόνια που χάρισες στον ουρανό

όταν ήσουν μικρός

αλλά δεν το μετάνιωσες

γιατί όταν άνοιγες την παλάμη σου

ένιωθες χαρούμενος

ένιωθες ελεύθερος να χαρίσεις

κι ας μην σου επιστράφηκε τίποτα πίσω

-

Χαράζω γραμμές 

διασταυρούμενες σε σχήμα Χ

Χαίρομαι

Χαριτολογώ

Χαμογελώ μέσα από τζάμι που κινείται

Χωράω

Δεν χωράω

Χοντραίνω

Χορταίνω

Χασούρα 

Χασομερώ

Χαζεύω

Χασκογελώ

Χαιρετώ

Αποχαιρετώ

Αποχωρίζομαι

Ό,τι παράγεται απ’ το διαπασών

είναι μία αόρατη φούσκα

που αιωρείται στον ενδιάμεσο χώρο 

μεταξύ εσού και εμού

κι ας μην νιώθουμε άνετα με αυτή την ιδέα.

Στο τραπέζι του υπόδουλου άντρα

απλώνεται μια πατσαβούρα

Σβούρες πορτοκαλί

Μέλισσα

Αμπλαούμπλας

Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Σαντ 

Σέλινο με πικροδάφνη

Μίλησε η βασιλομήτωρ

Πρωκτικό σεξ

Στο αυλάκι μπαίνει το νερό

Σκουμπρί από πατάτες

Αλα κρεμ

Το καλώδιο μπλέκεται ανάμεσα

Γρίλιες

Τα πισινά της κυρά Φρόσως

Και μετά σου λένε πως η πράξη μετράει

Σύμφωνα με τους νόμους μιας πεταλίδας κάνω κύκλους

Είδα στον ύπνο μου το νησί

Κόκκινο το φορμάκι που κρέμεται από το σχοινάκι στο απέναντι μπαλκονάκι

με θέα την απλώστρα και τη σιδερώστρα δίπλα από την ξαπλώστρα με τα στράς

Η μύτη ανοίγει 

κυλάει το αίμα

αρχίζει το παιχνίδι

αρχίζουν όλα από αυτήν ακριβώς τη στιγμή 

δεν υπάρχει λερώνω

υπάρχει συμβαίνει

προκύπτει

επακολουθεί

υπάρχει σε ξέρω από χθες και χωρίς ερωτηματικό.

Ζαρντινιέρα λευκή δίπλα απ’ το διαχωριστικό παραβάν.

Τα παραβάν χωρίζουν απ’ την αιωνιότητα.

Χώριζαν και το σπίτι της Κλεοπάτρας

που δεν ήταν σπίτι αλλά παλάτι

με μαύρα μάρμαρα και χρυσά αγάλματα και πούπουλα βεντάλιες.

Η ίδια η ιστορία του μυαλού χωρίζεται στα ενδιάμεσα με ημιδιάφανα παραβάν 

έτσι ώστε η μία φιγούρα να παίρνει μάτι την άλλη.

Καύλα

Αίνιγμα

Μινώταυρος

Πού άφησα το νήμα;

Κόκκινη κλωστή που περνάει από δωμάτιο σε δωμάτιο.

Έκανα κόμπους τα μαλλιά μου

για να μην με γνωρίσεις

και θελήσεις να με χαϊδέψεις.

Το αυτί ενός ελέφαντα στοιβάζεται κάθετα στα μπαλκόνια τα μακρόστενα του Κέντρου.

Πρέπει να έχεις μια λεκάνη σπίτι.

Όλο και κάπου χρειάζεται μια λεκάνη.

Για να βάζεις τα πόδια σου στο νερό ολόκληρα ας πούμε

να μην βρέχονται μόνο πάνω και κάτω απ την πατούσα όπως στο ντους

αλλά να βουτάνε στο νερό

το ζεστό

έτσι κρύα που είναι.

Δεν μ’ αρέσει η υγρασία στα άκρα.

Με εμποδίζει να τρέξω.

Με εμποδίζει να χαρώ η υγρασία στα άκρα.

Χρησιμοποιώ για δονητή ένα σωληνάριο μιας κρέμας χεριών που δεν χρησιμοποιώ πια.

Δεν είναι σαν το σωληνάριο της οδοντόπαστας.

Δεν ζουλιέται μέσα

μένει άκαμπτο. 

Αυτό μ αρέσει.

Κάτι σκληρό για να το καβαλάω και να τρίβομαι πάνω του.

Δεν ξέρω αν μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο.

Δεν ξέρω αν μ αρέσει η φωνή σου στο τηλέφωνο

ή προτιμώ να σε βλέπω μόνο από κοντά.

Πριν σε δω όταν σε σκέφτομαι σε βαριέμαι λίγο.

Τί να σημαίνει αυτό;

Δεν έχω καταλάβει αν ο γείτονας με παίρνει μάτι

μέσα απ΄την ανοιχτή σκοτεινή μπαλκονόπορτα.

Η κουρτίνα κουνιέται λίγο

αλλά δεν μπορώ να διακρίνω 

παρά μόνο κάποια λούτρινα πάνω σε ντουλάπα.

Οι μουτζούρες είναι το αγαπημένο μου θέμα.

Μπορείς να με μπλέξεις και να με ενώσεις;

Τι σημαίνει σε αποζητώ;

Τι υπάρχει πέρα από μένα και σένα και ένα διαστημόπλοιο κάπου στα βάθη του 

σύμπαντος;

Η παπαρούνα πεθαίνει λίγα λεπτά αφού την κόψεις.

Ακόμα με σοκάρει το πόσο γρήγορα πεθαίνει ένα τόσο όμορφο λουλούδι.

Σε μια μικρή φωλιά μεγαλώνει ένα πουλάκι

του οποίου το είδος δεν ξέρεις

γιατί δεν ξέρεις από πουλιά

κι έτσι το λες σπουργίτη.

Μια μέρα έρχεται και κάθεται στα πάνω κλαδιά της νερατζιάς 

και το βλέπεις απ’ το παράθυρο.

Βλέπεις που σπάει τον λαιμό του γρήγορα.

Θα το δεις για λίγα δευτερόλεπτα ακόμα

ίσως ένα ή δυο

και μετά θα το δεις να φεύγει μακριά 

να εξαφανίζεται

σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Δεν μ’ αρέσει το σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Ωστόσο αυτή είναι η καλύτερη εκδοχή για να δικαιολογήσεις τους ανθρώπους.

Αυτή του μικρού σπουργίτη.

Σε πλάθω συνεχώς με το νου μου.

Σου φοράω νούμερο παπούτσι 45

κι ας φοράς 42.

Σε ντύνω με λευκά και μπλέ και λαδί

κι ας ντύνεσαι μόνο με μαύρα.

Σε καθίζω σε τραπέζια με καρό τραπεζομάντηλα και βάζα γεμάτα λουλούδια

που στη μέση τους βρίσκεται πάντα αναμμένο κερί σε ασημένιο κηροπήγιο

απ΄αυτά τα παλιά που βρίσκεις στα παλαιοπωλεία

που και να τα γυαλίσεις δεν γυαλίζουν πια.

Σε φαντάζομαι να κόβεις δυο ρώγες σταφύλι 

που μόλις πήρες από κάποιο πάγκο της λαϊκής

και να τις βάζεις στο στόμα σου

έτσι άπλυτες

ένα Σάββατο που μας έβγαλα βόλτα

και είχε ήλιο.

Σε βάζω τώρα μπροστά μου 

καθιστό ξανά

να μου χαμογελάς ενώ δεν έχεις προλάβει να καταπιείς την μπουκιά που τρως

και είναι μέρα μεσημέρι

με ήλιο

σε κάποιο τραπεζάκι πάνω στο πεζοδρόμιο μιας οδού των Εξαρχείων

και είναι πάλι Σάββατο

μέρα που δεν δουλεύεις 

και μπορείς να χαίρεσαι ένα τέτοιο τραπεζάκι

μια τέτοια ώρα

έξω με ήλιο.

Μ’ αρέσουν οι πλαστελίνες

ακόμα και τώρα

κι ας μην είμαι μικρή πια.

Κάνω μπαλάκια που τα κάνω χρωματιστά φιδάκια

με ουρά δεξιά κι αριστερά

χωρίς κεφάλι.

Ροζ

Κίτρινα

Πράσινα

και μετά τα κάνω κουλουράκια κοτσίδες

σαν αυτά που φτιάχνουν οι γιαγιάδες το Πάσχα.

Μέσα στη σπηλιά του μυαλού μου

έρχομαι και σου χαρίζω μπισκότα με πορτοκάλι κανέλα και αμύγδαλο

για να σου πω ευχαριστώ.

Ευχαριστώ που φρόντισες κάτι δικό μου σε μία φάση 

που έχω ξεχάσει πως είναι να με φροντίζω

να με ευχαριστώ.

Σ’ ευχαριστώ 

κι ας με βάζω στο μυαλό μου να στα δίνω.

Κι ας μην στα δώσω ποτέ.

Η γραμμή ανάμεσα στο ρεαλ και σουρεαλ αχνοφαίνεται.

Τί φαντάστηκα χθες και τί σήμερα;

Και τί έκανα χθες και τί σήμερα;

Πώς περνάς την μέρα σου όταν δεν σε πλάθω;

Ροζ κίτρινο πράσινο φιδάκι.

Τί κάνεις τις ώρες που δεν σε καθίζω σε τραπεζάκια δίπλα απ’ τον δρόμο;

Ένα μυαλό έχουμε

που δεν συνάδει με κανένα άλλο.

Στον σκοτεινό θάλαμο

κάνω γκριμάτσες που δεν τις ξέρει κανείς.

Στον σκοτεινό θάλαμο

δεν με ξέρει κανείς.

Είναι αυτά τα λεπτά που στα τυφλά

εμφανίζω εικόνες αγνώστων

σε στιγμές άγνωστες

σε στιγμές τυχαιότητας

που ο χώρος και ο χρόνος συνωμότησαν

για να με κάνουν χαρούμενη.

Για να μου επαληθεύσουν 

οτι το δεν υπήρξε ποτέ

είναι ανθρώπινη δυσλειτουργία

και όχι πραγματικότητα.

Βλέπω το φως στο κάγκελο να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται

δίνοντας σήματα Μορς

σε όποιον θεατή παρακολουθεί τη στιγμή.

Ελπίζω σε όλα αυτά που έρχονται και φεύγουν

σαν μικρά σπουργίτια πάνω στις νεραντζιές.

Και πως μια μέρα 

θα προλάβουμε να πιάσουμε κόκκινο ταυτόχρονα

κάνοντας μια ευχή που θα χαρίσουμε στον ουρανό

σαν τα μπαλόνια που χωρίς δεύτερη σκέψη χαρίζαμε

όλοι μικροί

όλοι ελεύθεροι.

-

Ας πολεμάμε μόνο για την ομορφιά που βρίσκεται και χάνεται

ανάμεσα στους ίσκιους και τις πευκοβελόνες των ρεαλ και σουρεαλ μας.

Αμήν

*